اصوال عکاسی پرتره


عکاسی پُرتره یکی از شاخه‌های عکاسی است و درضمن خود به سبک‌های مختلف منشعب می‌گردد. اینکه پرتره برای چه مصارفی تهیه می‌شود (تبلیغاتی، سینمایی، خبری/سیاسی، مجالس و مهمانی عروسی، هنرهای تجسمی، مفهومی، اجتماعی، محیطی و …) بر محصول نهایی تاثیرگذار است.

هر کس که دوربینی دارد حداقل دل‌خوشی‌اش گرفتن چند عکس از آدم‌های اطراف، دوستان، نزدیکان و مجموعه‌ای از کارهای اجتماعی است. تقریباً همه کنجکاوند بدانند چه پرتره‌ای زیباتر خواهد شد و قواعد آن چیست؟

عکس را پر کنید

رابرت کاپا، عکاس معروفی که جانش را در راه کار خود گذاشت، جمله معروفی دارد که می‌گوید: “اگر عکس شما چیز جالبی از آب در نیامده است، علت این است که به سوژه نزدیک نشده‌اید“. این یکی از بهترین توصیه‌ها جهت برداشتن عکس بهتر است. اگر بنا به دلایلی نمی‌توانید به سوژه نزدیک شوید، از یک لنز تِله جهت این کار استفاده کنید. در بعضی از حالات مثل عکاسی پرتره با گرفتن عکس به صورت عمودی می‌توانید تمام عکس را از سوژه پرکنید و یا پس از چاپ عکس قسمت‌های خالی را ببرید.

 

در عکاسی از سوژه‌های انسانی با کادربندی منظره، مواجه با مقدار زیادی فضای خالی در عکس هستیم. جهت عکاسی از این سوژه‌ها از کادربندی پرتره استفاده کنید. به این وسیله کل عکس پر خواهد شد و فضای اضافی در آن بوجود نخواهد آمد.

   
پیام عکس را واضح بیان کنید

در عکس‌هایی که از یک منطقۀ وسیع و با لنز واید گرفته می‌شوند، ممکن است نقاطی از عکس دارای تصویر تار باشند و در اطراف یا کنار سوژه قرار گرفته باشند. وجود چنین نقاطی که به فلو معروف هستند، چیزهایی اضافه در عکس می‌باشند و جهت واضح و روشن بیان کردن عکس می‌توان با تغییر محل سوژه و یا دوربین، عکس را بدون آنها انداخت.

 

کادربندی های تکراری

از کادربندی‌های تکراری، مثل سلسله‌های کوه که در پشت سر هم واقع شده‌اند، باید خودداری کرد، چرا که تصاویری خسته‌کننده خواهند بود. به علاوه سعی کنید که کادربندی سوژه را در پایین عکس انجام دهید تا عکس شما دارای عمق بیشتری باشد.

 

کادربندی سوژه‌های انسانی

در عکاسی از یک شخص، نباید کنار عکس، جاهایی از بدن او را که دارای بند هستند قطع کنید. این نقاط عبارتند از گردن، آرنج، کمر، زانو و قوزک پا. این مسئلۀ مهمی در زیباشناسی است و همیشه سعی کنید که محل قطع کردن را در پائین و یا بالای این بندها انجام دهید. قرار گرفتن زانوهای افراد در کنار لبه عکس، یکی از دلایل خوب نشدن این عکس است.

به علاوه در عکاسی از موضوعات انسانی، هدف از به تصویر کشیدن شخص تا حدی نشان دادن شخصیت او در عکس است، بنابراین در پس زمینۀ سوژه نباید عناصر شلوغ و گمراه کننده‌ای وجود داشته باشند که نظر چشم را به خود جلب کنند. چیزی که در این میان مهم است، نشان دادن حالت و تا حدی عواطف دورنی سوژه در تصویر است.

 

عکاسی از چهره

یک عکس چهره یا پرترۀ خوب، ارزشی بیش از ثبت چهرۀ ظاهری شخص دارد. عکس چهره اگر خوب و حساب شده گرفته شود، می تواند احساس و عواطف شخص را نشان دهد،حالت روحی وی را آشکار سازد و یا اطلاعات خاصی از وی را بیان کند. حالت قرارگیری شخص در برابر دوربین یا محیطی که شخص در آن قرارگرفته، شاید اساسی نباشد، اما اطلاعات مهمی را دربارۀ کار فرد و شخصیت وی ارائه می‌دهد.

در عکاسی پرتره، باید فرد یا موضوع عکس در حالت راحتی قرار بگیرد تا بدین ترتیب عکس طبیعی‌تر جلوه کند. گاه نیاز است که چندین عکس گرفته شود تا سرانجام عکس مطلوب بدست آید. در نورپردازی چهره اگر از نور پراکنده استفاده شود، عکس‌برداری آسان‌تر خواهد شد. زیرا در این صورت نیاز به تغییر زیادی در نحوۀ قرارگیری دوربین یا موضوع وجود ندارد. نورپردازی از جوانب موضوع، جلوه‌ای سه بعدی به تصویر می‌دهد. هر چقدر نور جانبی، که نور اصلی است، شدیدتر باشد، بافت و جزئیات چهره برجسته‌تر می‌شود و تاثیر بیشتری بر چین و چروک‌های صورت خواهد داشت. استفاده از این نورپردازی بستگی به هدف و منظور عکاس خواهد داشت، زیرا برخی از افراد مایل نیستند چهرۀ پُرچروک‌شان در عکس ظاهر شود! برای نرم تر شدن سایه‌ها و از بین رفتن بافت صورت در تصویر باید از نور پراکنده استفاده کرد و یا نور را از روبرو به چهره تاباند.

 

انتخاب دقیق و محیط و عناصر پیرامون فرد، تاثیر زیادی در قدرت بیانی عکس دارد، زیرا بیننده، تصویر چهره را در ارتباط با عناصر پیرامونی آن مورد قضاوت قرار می‌دهد. در مجموع می‌توان عکاسی از چهره یا اشخاص را به سه دستۀ عمده تقسیم کرد:


تک‌چهرۀ رسمی

در این عکس‌ها، مانند عکس‌های پرسنلی، حالت شخص، نور و زمینۀ عکس را عکاس تعیین می‌کند و همه چیز به طور کامل تحت کنترل و در اختیار عکاس است.

 

تک‌چهرۀ غیر رسمی

در این نوع عکاسی، حالت شخص، اشیای پیرامونی و لباس‌ها به گونه‌ای انتخاب و تنظیم می‌شوند که حاصل یک عکس طبیعی و عادی باشد.


تک‌چهرۀ غافل‌گیرانه

در این حالت، عکاس طوری عمل می‌کند که شخص مورد نظر متوجه وی نشود. لذا در این عکس‌ها حالت شخص کاملاً طبیعی است و متوجه عکاس و دوربین نیست. برای گرفتن چنین عکس‌هایی باید دوربین همیشه در حالتی تنظیم مناسب شود و آماده باشد تا عکاس خیلی سریع و بی‌آنکه جلب توجه کند، عکسبرداری کند. معمولاً استفاده از سرعت‌های بالای شاتر مفید است چون در صورت تکان خوردن شخص، عکس خراب نخواهد شد. استفاده از فیلم‌های با حساسیت بالا مثلاً آی.اس.او ی ۴۰۰ توصیه می‌شود و در دوربین‌های دیجیتال هم بسته به عملکرد و نوع دوربین است.

ارتفاع دوربین به هنگام عکاسی از اشخاص باید در ارتفاع بینی شخص باشد. اگر قرار است عکس تمام قد باشد، باید دوربین در ارتفاع بالای سینۀ شخص قرار گیرد. در عکاسی از اشخاص، چون مرکز توجه چهرۀ شخص است، معمولاً سعی می‌شود که زمینۀ عکس ساده باشد تا از انحراف بیننده جلوگیری شود. نگاه مستقیم شخص سبب جلب توجه بینندۀ عکس می‌شود. اگر چشمان موضوع از وضوح کامل برخوردار باشد، هرچند بقیه قسمت‌های تصویر کمی خارج از تنظیم باشند، تمام عکس واضح به نظر خواهد رسید. در کادربندی عکس نیز باید توجه داشت که وسط آرنج یا سر زانو در حاشیۀ پایین عکس قرار نگیرد، زیرا در این صورت، به نظر می‌رسد که دست یا پا بریده شده‌اند. در هر صورت نباید حاشیه عکس با مفاصل دست و پا تلاقی کند. بهتر است کادربندی به گونه‌ای باشد که حاشیه عکس یا در زیر یا در بالای مفاصل قرار گیرد.


در عکاسی از اشخاص در آتلیه، به دلیل امکان نورپردازی دقیق، می‌توان عکس‌های مطلوبی تهیه کرد. در این حالت دوربین روی سه‌پایه و در برابر موضوع قرار می‌گیرد. لامپ اصلی در یک سمت موضوع و از روبرو می‌تابد و لامپ پُرکننده در سمت مخالف آن از روبرو. لامپ کوچکی نیز موهای موضوع را روشن می‌سازد. برای روشن بودن زمینۀ عکس از یک لامپ پس زمینه استفاده می‌شود. فاصلۀ دوربین تا موضوع نیز مطابق با لنز متفاوت است. اگر لنز نرمال باشد، این فاصله حدودا بین ۱٫۸ تا ۲٫۴ متر خواهد بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.